.

.

ΟΜΑΔΑ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

ΤΚ 64008 ΠΟΔΟΧΩΡΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Προκήρυξη

1^ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού

Η Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου

διοργανώνει υπό την Αιγίδα του Δήμου Παγγαίου

και με τη στήριξη του Δήμου Αμφίπολης

Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα:

„Έρως - Οίνος - Άμπελος“

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν χωρίς περιορισμό Έλληνες και Αλλοδαποί που μπορούν να γράφουν στην Ελληνική γλώσσα.

Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να λάβουν μέρος με ένα ποίημα, που δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 40 στίχους, να είναι αδημοσίευτο και να μην έχει βραβευθεί σε άλλο διαγωνισμό.

Κάθε φάκελος (με ψευδώνυμο του αποστολέα) να περιλαμβάνει:

Α) 4 αντίγραφα του ποιήματος, που το καθένα θα πρέπει να υπογράφεται με το ίδιο ψευδώνυμο.

Β) εσώκλειστο φάκελο με τα πραγματικά στοιχεία (Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, Ταχ. Κώδικα, τηλέφωνο, E-Mail, τίτλο του ποιήματος και ψευδώνυμο), ο οποίος εξωτερικά θα φέρει μόνο ψευδώνυμο.

Όσοι θέλουν μπορούν να συμμετάσχουν και με δεύτερο ποίημα ίδιας θεματολογίας, που θα αναφέρεται όμως στην περιοχή Παγγαίου-Συμβόλου, γνωστή από την αρχαιότητα για την ποιότητα των κρασιών της (Βίβλινος οίνος), με πλούσια μυθολογική και ιστορική παράδοση (Ορφέας-Διονυσιακή Λατρεία). Αυτό το ποίημα (στον ίδιο φάκελο) να είναι επίσης σε  4 αντίγραφα με το ίδιο ψευδώνυμο και να φέρει την ένδειξη „Γιορτή Παγγαίου“

Τα έργα πρέπει να σταλούν με απλή επιστολή μέχρι την 30^η Σεπτεμβρίου 2012, στη διεύθυνση:

Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου

ΤΚ 64008 Ποδοχώρι Καβάλας

Θα απονεμηθούν τρία (3) Βραβεία, τρεις (3) Έπαινοι και τέσσερις (4) Τιμητικές διακρίσεις.

Θεσπίζεται και ένα (1) Βραβείο για το δεύτερο ποίημα, όπως αυτό αναφέρεται παραπάνω. Το βραβείο αυτό θα έχει χρηματικό έπαθλο 200 € και το αθλοθετεί ο Δήμος Παγγαίου.

Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν έγκαιρα για την εκδήλωση απονομής των βραβείων που θα γίνει σε αίθουσα της περιοχής του Δήμου Παγγαίου.

Η κριτική επιτροπή θα ανακοινωθεί με την ανακοίνωση των διακριθέντων.

Όσοι επιθυμούν μπορούν να ζητούν επιβεβαίωση παραλαβής του φακέλου τους που θα επιβεβαιώνεται μόνον με e-Mail. Περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινίσεις στο E-Mail: info@stixoi.eu web: www.stixoi.eu

Για την Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου

Πρόεδρος                                           Γραμματέας

Γιώργος Φιλίππου                             Κυριάκος Μπαλιόγλου

.

.

.

Τα φώτα ένα-ένα έσβηναν,

δυο-δυο σαν άναβαν τα φλας

εφήμερων αστέρων - επιβήτορων

κάθε λογής γλυκιάς ελπίδας.

.

Η λάμψη της στιγμής, ήταν σαφώς αδύναμη

αξία να προσδώσει στη σκουριά,

όσων, με δεξιοτεχνία βέβαια,

αξίες απαξίωναν κι έσπρωχναν στον κατήφορο.

.

Σβαρνίζονταν λοιπόν στον ξεπεσμό

-μετά των μετοχών των στα χρηματιστήρια-

ακολουθούμενοι από μεγαλοσχήμονες,

από δασκάλους και αιρετούς διαχειριστές της εξουσίας.

.

Μεσ` απ` τον ξεπεσμό αναδεικνύονταν ο φόβος,

πού`γινε πια συναίσθημα κυρίαρχο.

φόβος για τα υπάρχοντα εις τους κατέχοντες·

όχι, όχι για τα μελλούμενα, μόνο για τα απτά ο φόβος.

.

Σιώπησαν οι ποιητές. Χώθηκαν μέσα στα βιβλία

-του παρελθόντος- να δουν γι` αυτά που έρχονται

κι είν` η σιωπή ενδεικτική της σύγχυσης.

Κραυγάζουσα σιωπή, αναφερόμενη στου πλούτου την ανία.

.

γ.φ.

31.05.09

.

.

.

Κάποτε ζωγράφιζε μόνο τοπία.

Ύστερα κάτι μπλε κι αέρινες γραμμές,

κάτι σχήματα κάπως αφηρημένα,

και κύκλους με απροσδιόριστες σκιές.

Μα τώρα βάλθηκε να ζωγραφίσει

την πύλη του παράδεισου

κι είχε στο νου δυο μάτια λαμπερά

μία εξαίσια ματιά, μια οπτασία.

Γαλάζιο, έλεγε,

ουράνιο χρώμα καθαρό!

Κι ύστερα τ` άλλαξε σε πράσινο

γήινο πράσινο βαθύ, γλυκοτραγουδισμένο.

Ετούτη τη ματιά ζωγράφισε επάνω στο χαρτί

και έβαλε επιγραφή „Η Πύλη του Παράδεισου“·

δυο μάτια λαμπερά, πολύ μεγάλα, και αμυγδαλωτά·

μόνο, το χρώμα… τούβγαιν` απροσδόκητα μελί.

Την κοίταγε την πύλη του παράδεισου

μα ως εκεί.

Και ένοιωθε το φύλακα,

που κράταγε την πύλη ερμητικά κλειστή·

ήταν εκεί φυλάγοντας την όμορφη ματιά,

τα μάτια τα μεγάλα, τα αμυγδαλωτά

εξαίσια οπτασία

σε χρώμα: Ανοιχτόχρωμο Μελί.

.

.

.

Ένα φιλί ερωτικό,

δεν ήταν, βέβαια, επιτρεπτό.

Έτσι, απλά και φιλικά

τη φίλησε στο μάγουλο·

.

στ` αριστερό το μάγουλο

ενώ, μες στη μικρή διάρκεια,

άγγιζε με το χέρι του

τον ποθητό λαιμό της.

.

Ύστερα αναστέναξε

(υποκριτικά) ελαφρά,

της χαμογέλασε

κι έφυγε μακριά της.

.

Ήταν το πιότερο

που μπόρεσε να δώσει.

Ένα φιλί στο μάγουλο

απλό και φιλικό.

.

Όμως αυτός εισέπραξε

το χάδι στο λαιμό της!

Κι ήταν το χάδι του

βαθειά ερωτικό!

Γ.Φ. 25.11.2011

.

.

so gerne lachte sie

und machte sie dabei ein herrliches Gesicht.

Ihre Augen! Oh, wie die Augen strahlten!

.

Nur wenige von denen,

die sie erlaubte ihr zu nähern,

Konnten an ihrem Blick eine Trübsal lesen.

.

Nur an Wenige

öffnete sie ihr Herz

um gelesen zu werden

.

und war in ihrem Herzen

viel zu lesen

und hatte ihr Herz

viele Qualen zu erzählen.

G.F. 22.11.11

.

.

.

δεν έμεινε μυαλό για σκέψεις,

μήτε καιρός·

είναι ο χρόνος, όπως πάντα, βιαστικός

μόνο εικόνες πλέον βλέπει·

να, βλέπει μπαλκόνια

να ψηλώνουν ξαφνικά

πάν` από  πόρτες

-πούναι τώρα χαμηλές-

μανταλωμένες,

οι στέγες των σπιτιών

κατσουφιασμένες·

να βγαίνει από μέσα μια σιωπή

σαν άδειασαν τα βλέμματα των φίλων

μες στις γεμάτες αίθουσες

πούναι σαν αδειανές.

Στο πάτωμα ριγμέν` η εφημερίδα·

ούτ` ένα νέο, ούτε μια γραφή,

ούτ` ένα τηλεφώνημα,

μία κραυγή, ένα σινιάλο

απ` την ξαδέλφη Τύχη·

και στο ορίζοντα μόνο γραμμές

από τ` αεροπλάνα·

τα τρένα, θύματα κι αυτά της απεργίας

απόντες οι Θεοί απ` τη σκηνή

εξαιρουμένης μόνο της Εστίας.

.

.

Κατέβηκε από το αυτοκίνητο

και προχώρησε με βήμα σταθερό

τα λίγα μέτρα που την χώριζαν

από τη θάλασσα.

Για λίγο μόνο κοντοστάθηκε

κι ύστερα αργά-αργά ξεκρέμασε τις τιράντες

και βρέθηκε να περπατά γυμνή στην άμμο,

αφήνοντας έτσι το συνοδό της άναυδο.

Την κοίταζε τώρα εντελώς αμήχανα

και το βλέμμα του σταμάτησε

στο δεξιό γλουτό της,

σε κείνο το σημάδι πούχε από γεννησιμιού της.

Εκείνη βούτηξε στα νερά

και κολύμπησε

ως τον απέναντι βράχο

μες στη θάλασσα

αδιαφορώντας για το ρούχο της,

για το πεινασμένο βλέμμα του

μα και γι` αυτόν τον ίδιο

τον αναποφάσιστο συνοδό της.

.

.

Για λίγο μόνο της κράτησε το χέρι.

Όχι, δεν πρόλαβε να τη φιλήσει.

Δεν ήταν πρέπον, θάλεγαν, μέσα στο μαγαζί.

Θάλεγαν κι άλλα πολλά,

τι πρέπει, τι δεν πρέπει…

μόνο, δεν θάλεγαν τι θάθελαν αυτοί

κι εκείνοι φλέγονταν από επιθυμία

κι εκείνοι μόνο ήθελαν να φιληθούν!

Της άφησε το χέρι

σαν κάτι ακούστηκε στο δρόμο

κάτι σα βήμα, τι ντροπή!

Δυο νεαρά παιδιά, μέσα σε ξένο μαγαζί,

χέρι με χέρι πιασμένοι ερωτικά;

Ύστερα χώρισαν,

πήρε αυτή την ανηφόρα

ενώ αντίθετα κατέβαινε αυτός

κι ακούγονταν ένας αχνός

ήχος καμπάνας από το πάθος

τ` άσβεστο, καθώς το θάρρος

τόσβης` ο ιδρώτας και το φιλί

έτσι μετέωρο θα μένει εσαεί.

.

.

Τη συναντούσε κρυφά τα βράδια

μακριά από τα βλέμματα περιέργων

και πάντοτε της ζητούσε

να μάθει γι` αυτήν.

.

Αυτή δεν μιλούσε, μόνο κοκκίνιζε

όταν εκείνος της χάιδευε

απαλά τα σφιγμένα της γόνατα

για να της λυθούν.

.

Κάπου-κάπου χαμογελούσε

και λίγο πιο σπάνια

του ζητούσε

να συνεχίσει να της μιλά.

.

Τον εκοιτούσε μέσα στα μάτια

για να διαβάζει, ήθελε,

αν όσα της έλεγε

τα εννοούσε πραγματικά.

.

Εκείνος που έβλεπε τα εμπόδια,

ανυπέρβλητα ανάμεσά τους

-και πονούσε βαθιά-

σταματούσε τα χάδια στα γόνατα

.

και σιγά τραγουδούσε

για έρωτες τρίτων

που έτσι ανυπεράσπιστοι σβήσαν

σε άλυτα γόνατα που μείναν σφιχτά.

.

Γ.Φ. 15.10.2011

]]> http://www.stixoi.eu/wordpress/?feed=rss2&p=77 http://www.stixoi.eu/wordpress/?p=76 http://www.stixoi.eu/wordpress/?p=76#comments Sun, 16 Oct 2011 07:01:35 +0000 admin http://www.stixoi.eu/wordpress/?p=76 .

.

.

.

„Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες…“

Αλ. Παναγούλης

.

Αντί για Θούριο

.

Στις μέρες μας

δεν γράφονται πια Θούριοι.

Γράφονται μόνο χρέη.

Χρέη των μικρών

κι αδύναμων οφειλετών

στους δυνατούς.

Χρέη επί χρεών

τα πάντα χρέος.

.

Κάποια θα πληρωθούν,

κάποια θα κρέμονται ακόμα

θα μένουν χρέη.

.

Μα, ένα χρέος

μέλλει ακόμα να γραφτεί.

Τούτο, που γράφεται

με κόκκινο στους δρόμους,

το χρέος των μικρών

κι αδύναμων οφειλετών,

το χρέος που χρωστούν

στο δίκιο

μέλλει ακόμα να γραφτεί·

να πάρει τη σειρά

για την εξόφλησή του.

Γ.Φ. 12.10.2011